Η θάλασσα δεν είναι μονάχα ο δρόμος που μας οδηγεί σε άλλες χώρες. Τα καράβια που τις οργώνουν το κορμί, και τις βαρκούλες, μπορούμε καθημερινά να τα βλέπουμε, να ταξιδεύουμε μ’ αυτά, να ψαρεύουμε, να τα κοιτάμε καθώς γίνονται μικρά σημαδάκια και χάνονται στο βάθος του ορίζοντα.
Στην επιφάνειά της μπορούμε να κολυμπήσουμε, να παίξουμε με τα μικρά κυματάκια της, να δροσιστούμε στα γαλανά της τα νερά, όμως ο ανεξερεύνητος κόσμο της, ο κόσμος του βυθού πολλές φορές είναι για μας ένα μαγικό παραμύθι που θέλουμε να το γνωρίσουμε, να το μάθουμε.
Η θάλασσα που είναι μια πολύ μεγάλη υδάτινη έκταση, σκεπάζει τα τρία τέταρτα τις επιφάνειας της γης, έχει έναν κόσμο αξιοθαύμαστο, έχει το βυθό της με ένα πλήθος από ζώα και φυτά, είναι κι’ αυτή μητέρα της ζωής, πηγή πλούτου, χρήσιμη για τον άνθρωπο.
Μικρά και μεγάλα ζώα υπάρχουν και κινούνται με τις συνήθειές τους, με το δικό τους τρόπο. Πολιτείες όμορφες, αποικίες από κοράλλια, νησιά σπαρμένα στα σπλάχνα του νερού που μοιάζουν σαν πέτρινα δέντρα, σφουγγάρια ιδία με τα φυτά, μικροσκοπικοί οργανισμοί, γίγαντες υποβρύχιοι κάτοικοι παράξενοι, συνθέτουν μια κοινωνία που για να ζήσει χρησιμοποιεί για τροφή της μικροοργανισμούς και το άδικο του πιο δυνατού: το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.
Στους ωκεανούς που κυριαρχεί το αιώνιο σκοτάδι, εκεί στο βυθό τους, βρίσκονται τα περισσότερα περίεργα ζώα τα μυστικά ενός αγνώστου κόσμου που ακόμη ο άνθρωπος δε μπόρεσε να τον κατακτήσει Σ’ αυτήν την άβυσσο που κανένα φως δεν μπορεί να φτάσει, ο θάνατος και η αποσύνδεση στρώνουν τον πυθμένα με κελύφη όμοια με χιονονιφάδες, με σκελετούς ζώων.
Τα φυτά υπάρχουν σε βάθος που μπορεί να φτάνει το ηλιακό φως. Μερικά από αυτά είναι τα φύκια, άλλα μικρά και άλλα σαν πανύψηλα δέντρα, με χρώμα καφέ, κόκκινο, πράσινο και γαλαζοπράσινο, τα βακτήρια, το χελωνόχορτο, η βολιονερία το μανατόχορτο.
Τα ζώα είναι αμέτρητα. Αρχίζουν από τα μονοκύτταρα μικροσκοπικά πλάσματα και τελειώνουν σ’ εκείνα που το βάρος τους φτάνει στους 150τόνους και το μήκος τους στα 30 μέτρα.
Το σαλιγκάρι, το σκουλήκι της θάλασσας ο ιππόκαμπος, η μέδουσα, ο αχινός, τα κοράλλια που γίνονται όμορφα κοσμήματα, τα γνωστά μας
Είδη των ψαριών που τρώμε, κι εκείνα που μοιάζουν σα φίδι, στρογγυλά σα δίσκους, μακριά σα σωλήνες, με πτερύγια σ’ όλο τους το σώμα, με δόντια σα βελόνες, με στόματα μεγάλα, με μάτια φουσκωτά κι άλλα τυφλά γιατί στη σκοτεινή, κατάμαυρη άβυσσο δεν χρειάζεται να βλέπουν, είναι μια απέραντοι, αμέτρητη στρατιά, που μας γοητεύει και μας ηλεκτρίζει τη φαντασία.
Η φάλαινα, ο πελώριος αυτός όγκος, το μεγαλύτερο ζώο της θάλασσας που αναπνέει με πνευμονία κι έχει μήκος 30 μέτρα και βάρος 150 τόνους, καθώς ανεβαίνει στην επιφάνια του νερού για να αναπνεύσει και σπρώχνει προς τα έξω τον αέρα από την τρύπα της μύτης της, φτάνει σε ύψος οχτώ μέτρα και γίνεται υδάτινος πίδακας την ώρα που παγώνει στις πολικές περιοχές.
Η θηλύκια φάλαινα γεννάει ένα και σπάνια δύο μικρά και αγαπά πολύ τα παιδιά της.
Οι καρχαρίες είναι αρπακτικά ψάρια και ο άνθρωπος κινδυνεύει από αυτούς.
Τα δελφίνια που τα βλέπουμε να ακολουθούν τα πλοία και να πηδούν πάνω από το νερό με της πολλές ιστορίες τους, αγαπημένα των αρχαίων Ελλήνων, περίφημα σε διάφορα γυμνάσματα δίνουν τη χαρά σε όσους τα συναντούν στα ταξίδια της θάλασσας.
Ο άνθρωπος αγωνίζεται χωρίς ξεκούραση για την έρευνα του βυθού. Βρήκε τρόπους να φωτογραφίζει το θαλάσσιο χώρο σε διάφορα βάθη και κατεβαίνει κι ο ίδιος για να μπορέσει να ξεδιαλύσει τα περισσότερα μυστικά του υγρού στοιχείου.
Ένας δύτης με την κατάλληλη συσκευή μπορεί να φτάσει στο μεγαλύτερο βάθος, κοντά στα 200 μέτρα.
Τα 1930 έγινε το πρώτο πλοίο βυθού που κατέβηκε ως τα 1000 μέτρα και το καλύτερο απ’ όλα είναι αυτό που σχεδίασε ο Πικάρ στα 1948, το Βαθυσκάφος, και έφτασε στα 1960 σε 10.100 μέτρα βάθος.
Η θάλασσα όμως, εξακολουθεί να είναι ένας κόσμος ανεξερεύνητος, που δε θέλει ακόμα να φανερώσει στον άνθρωπο τη ζωή της ολόκληρη. Η μάχη που γίνεται για την υποταγή της δε φαίνεται να τελειώνει. Ο βυθός της είναι ένα κάστρο ανίκητο που σ’ αυτό τα ζώα έχουν περιχαρακώσει τα μυστικά τους και τα κρατάνε μ’ επιμονή.
Ο κόσμος του βυθού, που πολλές φορές έχει το θάνατο να παραμονεύει για να χτυπήσει τον άνθρωπο, είναι μια ομορφιά στη φαντασία και στη σκέψη μας, είναι η αγάπη για το μυστήριο που γεννάει το άγνωστο, είναι η μαγική κοινωνία των ζώων που μας ξαφνιάζει με τη δική της ζωή.
Σε πολλά σπίτια έχουν μεταφέρει του βυθού στα ενυδρεία, όπου υπάρχουν διάφορα μικρά ψαράκια, πολύχρωμα, περίεργα, εντυπωσιακά, που χαιρόμαστε να τα βλέπουμε και να παρακολουθούμε την ζωή τους.
